Sebepsiz Maraton

                 O kapıyı hiç açmayacaktım, çıkmayacaktım oradan. İçimdeki merak duygusuna yenildim, kapıyı hafifçe aralamak istedim. Arkamdan bir güç beni dışarı itti. Sonra, kapı bir daha açılmamak üzere  kapandı. Geldiğim yeri hatırlamıyorum, gittiğim yeri ise bilmiyorum. Olduğum yerle alakalı sorular sormaya başlayınca; bir koşuşturmanın içinde buldum kendimi. Kalabalıkla beraber sürekli koştuk, her adımda, yerde ayak izleri. Gördüklerim yalnız onlar.. Sonra biri düştü, etrafında bir kaç kişi toplandı. Ağlamaya başladılar,çığlıklar çok sesli. Ben durmadım! Diğerleri de yetişti, devam ettik. 
Arada yeni kapılar açılıyor, yeni yüzler katılıyordu aramıza. Aslında hepsi aynı, bir o kadar farklı yüzler... Sonunda ben de düştüm, yeni sorular