O kapıyı hiç açmayacaktım, çıkmayacaktım oradan. İçimdeki merak duygusuna yenildim, kapıyı hafifçe aralamak istedim. Arkamdan bir güç beni dışarı itti. Sonra, kapı bir daha açılmamak üzere kapandı. Geldiğim yeri hatırlamıyorum, gittiğim yeri ise bilmiyorum. Olduğum yerle alakalı sorular sormaya başlayınca; bir koşuşturmanın içinde buldum kendimi. Kalabalıkla beraber sürekli koştuk, her adımda, yerde ayak izleri. Gördüklerim yalnız onlar.. Sonra biri düştü, etrafında bir kaç kişi toplandı. Ağlamaya başladılar,çığlıklar çok sesli. Ben durmadım! Diğerleri de yetişti, devam ettik.
Arada yeni kapılar açılıyor, yeni yüzler katılıyordu aramıza. Aslında hepsi aynı, bir o kadar farklı yüzler... Sonunda ben de düştüm, yeni sorular
2 Ağustos 2013 Cuma
16 Ocak 2013 Çarşamba
26 Kasım 2012 Pazartesi
Başına güneş geçmiş bir çocuğun acısından farksız
dolunay sancıları.
Mavinin üzerine düşmüş kırmızı bir leke gibi..
Şiddet içeriyorum sevgili
Telvede çıkan fallara inat
Mutlu değil benim yollarım
İyileşmeye yüz tutmuş tüm yaralara bir tırnakta benden
Yankılanan kahkahalar kumpanyasında bir rol biç kendine kanatalım
tüm yaraları dünya yok olsun diye son kez
delirircesine...
3 Mayıs 2010 Pazartesi
Bowerbirds
Folk müzikte, muhteviyatını, "aile kutsaldır!", "hayvanları koruyalım!", "beşeriyetin sonu var mı?" ana fikirleriyle dolduran şarkıları dinlemeyi, maneviyatı yüksek dinleyicilere bıraktığımız günlerden beri, dikkatimizi daha "freak" abi ve ablalara yöneltmiştik. Mevsim yaz! Küresel ısınma Everest tepesindeki karlara ulaşmışken içimizdeki tabiat sevgisi mutfaktaki -dağlardan evimize ulaşmış- bir damacana suyla sınırlı kalmıyor tabii. Mevsim griden yeşile dönmüşken, müzik dünyasında çanlar kimin için çalıyor?
Bowerbirds, -Devendra Banhart, Joanna Newsom, CocoRosie, Animal Collective gibi- deli fişek folkie'ler ve -biraz önce bahsettiğim- naif folkçular arasındaki ince çizgiyi dolduran başarılı yeni isimlerden. Yaptıkları müzik bakımından Bon Iver ve Shearwater'ın pastoral masalları ve pasta gibi şarkılarına yakın ve enstrüman çeşitliliği bakımından da "tek oda - bir salon" lo-fi hallerden uzak duruyor. Grubun oluşum sürecinde edindiği gözlem ve yaşayış şekli ise yaptıkları müzik üzerinde hayli etkili olmuş. Şöyle ki; Phil Moore (vokal) eski grubu Ticonderoga ile kayıt zamanlarında, kuş gözlemciliği üzerine bir iş teklifi alıyor. Sonrasında, tasarımcı kız arkadaşı Beth Tacular (akordeon) ile şehir hayatından uzak bir yerde tahta barınak kuruyor ve kuşları gözlemlemek için burada yaşamaya başlıyor. Bu süre içerisinde kuşlardan hayli etkilenen Phil, bu doğal yaşam üzerine şarkı sözleri yazarken, Beth'deki ışığın farkına varıyor ve bir yandan ona akordeon çalmayı öğretiyor... İsimlerini, karşı cinsi etkileme yöntemiyle nam salmış 'cennet kuş'undan alan grubun hikayesi, -herkesin seveceği türde- düşük bütçeli bağımsız film tadında...
Bowerbirds, debü albümü Hymn for a Dark Horse'ta tüm bu doğal yaşamı, ona karşı gelen endüstri, hava kirliliği, şehir hayatı gibi kımıl zararlılarıyla birlikte ele almıştı. Çalışmalarında bulunduğu ortamdan fazlasıyla etkilenen grup, son albümleri Upper Air'de ise bu sefer farklı bir tema kullanmış. İlk albümden sonra haftalarını turne yollarında geçiren Phil, söz yazımında daha kişisel konulardan beslenmiş. Mesela, her bir şarkı, birbirinden farklı kurgulanmış birer gezi notu niteliğinde... Öyle ki; albüm, dinlendikten sonra hafızalarda bol çeşnili imgeler bırakıyor ve siz kafanızda hikayeyi tamamlayamadan bir başkasına geçiyor.
Bowerbirds "Northern Lights" from matt amato on Vimeo.
Yollarına iki kişi olarak başlayan Bowerbirds, son albümle trio olmuş durumda... Hatta şarkı gerekliliklerine göre pek çok müzisyenle birlikte çalışıyorlar. Aranjmanlarında dikkati çeken şey ise, tüm enstrümanların vokalle paralel ilerlemesi... Tabii, bu da Upper Air'i chamber-pop saflarına daha yakın tutuyor. Upper Air, indie-folk gruplarının son zamanlarda çokça kullandığı - çabuk tükettiği hızlı melodiler, chamber koro ve akustiğin ön plana çıktığı düzenlemelerden sıkılmış bünyelerde rahatlatıcı etki yapacak gibi fakat, yine de bunu iddia edemeyecek kadar mütevazi ve naif bir albüm... Kısaca sizi bulut düzeyine çıkarmaktan başka amacı olmayan on adet şarkıdan söz ediyoruz.
Açılış şarkısı "House of Diamonds", ıslıkla eşlik edilesi nakarat ve ustaca döşenmiş yaylıları ile sizi birden albümün içine çekiyor. Gözlerinizi kapadığınızda, birilerinin şarkıyı odanızda çaldığını, kafanızda canlandırmanız zor olmuyor. Albümün bir diğer şarkısı "Teeth"de ise akordeon-keman uyumu ve duo-vokaller, Beirut şarkılarında çokça deneyimlediğimiz kısa süreli buhranları farklı hikayelerde tekrar yaşatıyor. Hatta bir kavalye bulunduğu takdirde üzerine hüzünlü bir vals de yapılabilir! "Silver Clouds" ve "Ghost Life" ise her singer-songwriter abimizin albümüne birkaç tane serpiştirdiği klasik folk şarkılardan... Albümde en sevdiğim şarkı olan "Chimes" ise organ kullanımı ve sözler itibariyle diğer şarkılardan biraz daha farklı bir yerde duruyor. Başa alıp tekrar tekrar dinlenmesi tehlikeli olan şarkılardan...
Upper Air, süresini hatırlamak istemeyeceğiniz bir gündüz şekerlemesinde, size eşlik etmesini isteyeceğiniz albümlerden biri... Somut karşılığı ise senenin en iyilerinden olması!
Kaynak : Reset Magazine
Farid Farjad
Bir enstrüman insana neler verebilir? Sevgi,hüzün,sevinç, keder... Bu kimin elinde olduğuyla alakalı eğer hepsi diyerek son şıkkı seçtiyseniz Farid Farjad ismi pekde yabancı gelmiyecektir.Sessiz bir odada yankılanan kemanın sesi pencereden bakarken dalgalı denizi aramanıza neden olabilir yada mevsimin son bahar olmasını isteyebilirsiniz.İranlı keman virtüözü geleneksel Fars,Ermeni,Azeri ezgilerinden beslenerek piyano ve kemanla harmanlıyor ve karşımıza böyle duygularla çıkıyor.
Albümleri
23 Nisan 2010 Cuma
Gravenhurst
İngiltere’nin derin denizlerinden gelen naif dalgası Gravenhurst hassas kıyıları vurmaya geliyor,'Ben burdayım dinleyicim,siz nerdesiniz?' diyerekten...
Ne memleketlisi Pete Doherty gibi uyuşturucu ve aşk vakaları ile gündemin gediklisi, ne de diğer yaşıtları gibi brit-pop sevdalısı. İngiltere’den duymaya pek alışık olmadığımız bir sound'un en yeni temsilcilerinden. Müzik dünyasının gerilerinde de olsa kariyerine sağlam taşlara basarak devam eden Gravenhurst adeta hastalıklı ruhların kriz dönemi ilacı.
1999 yılında vokalist ve gitarist Nick Talbot'un öncülüğünde Bristol'de kurulan grup,’Internal Travels’ adlı ilk albümlerini 2002 yılında çıkarmış, bunu takiben 2003 yılında ikinci meyveleri ‘Flashlight Seasons’ müzik raflarında yerini almış. İlk iki albüme hâkim olan folk havası,2005 yılında yayınlanan 'Fires in Distant Buildings' albümüyle kırılmaya başlanmış,2007'de çıkan 'Western Lands'le elektro-serpiştirilmiş, uzun bas sololarla bu geleneksel hava hissedilmez olmuştur. Az sözlü, uzun enstrümental ağırlıklı parçalarla gittikçe post-rock türüne yaklaşmaya başlamıştır.
Gravenhurst - Nightwatchman's Blues from Thomas Hicks on Vimeo.
Nick Talbot'un mükemmel söz yazarlığının her albümde artarak kanıtlandığı parçalar, basgitarın acıklı sound'ı ile hedeflediği hassas kalpleri tam ortasından vuruyor. İlk dakikalara hakim düşük tempolu Talbot yorumunun, daha sonra yerini elektronik öğelerle de bezenen bol gürültülü elektro-bas çiftine bırakarak soloya dönüştüğü parçalar özellikle Gravenhurst'ün nazar boncukluk çalışmaları. Yeni başlayanlar için birkaç kilit parça ismi vermekte yarar olacak.'Fires in Distant Buildings' albümünden uzun bas-gitar sololarıyla öne çıkan 'Songs from the under Arches' ile Western Lands albümünden samimi ve kaliteli sözleriyle ve tabi ki basgitar sound'ı ile kulakları hoş tutan 'Trust' yeni başlayanlar için iki kilit şarkı kanımca.
Gravenhurst'ün etkileyici parçalarına soundtrack albümlerinde de rastlamak mümkün. 'Dead Man's Shoes'(2004), 'Ein Freund von mir' (2006) ve 2007'de çekilen 'This is England' filmlerine naif parçaları ile eşlik etmişler,sahnelere ayrı bir kimlik kazandırmışlardır.
Gravenhurst, İngiltere’nin kaliteli basın organlarından da hakettiği ilgiyi görüyor. Sunday Times,Guardian,MusicWeek gibi yayımlar,Talbot'un gerek etkileyici ses ve yorumu gerekse de şarkı sözleri hakkında oldukça iyi yorumlar yapmışlar,Gravenhurst'ün kendine has bir alan yarattığı hakkında da hem fikir olmuşlar.Doğru söze ne gerek?
21 Nisan 2010 Çarşamba
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
